நம்முடைய விசுவாசிகளிடையே எவ்வித பிரிவினையும் இருக்கக் கூடாது என்பதே ஆண்டவரின் விருப்பமாகும் (1 கொரிந்தியர் 1:10). “உங்களுக்குள்ளே சமாதானமாயிருங்கள்” என்பது அவருடைய நேரடியான கட்டளையாகும் (1 தெசலோனிக்கேயர் 5:13). மனத்தாழ்மையோடும் நீடிய சாந்தத்தோடும், “சமாதானக் கட்டினால் ஆவியின் ஒருமையைக் காத்துக்கொள்வதற்கு” நம்மால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும் (எபேசியர் 4:2,3). கசப்பான வேர் முளைப்பதன் ஆபத்து குறித்து நம் இருதயங்களில் நாம் எச்சரிக்கப்படுகிறோம் (எபிரெயர் 12:15). சண்டை, வாக்குவாதம், பிளவு மற்றும் பிரிவினை ஆகியவை மாம்சத்தின் வெவ்வேறு வெளிப்பாடுகளைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை, மேலும் இவை தேவனுடைய சிந்தனைகளுக்கு நேர் எதிரானவை (1 கொரிந்தியர் 1:10; 2 கொரிந்தியர் 12:20).
நாம் எப்போதாவது மற்றவர்களுடன் சண்டையிட்டிருக்கிறோமா அல்லது கசப்பு, கோபம் அல்லது மனக்கசப்பை வளர்த்திருக்கிறோமா என்ற கேள்வி தேவையற்றது. ஆனால், அத்தகைய மோதல்களைக் கையாளுவதில் ஆண்டவராகிய இயேசுவுக்குப் பிரியமான வழியில் நாம் வழக்கமாகச் செயல்படுகிறோமா என்பதே இங்கு கேள்வி. நம்மில் பெரும்பாலோர் நேர்மையாக “இல்லை” என்று மட்டுமே பதிலளிக்க முடியும். வேதத்தின்படி மனக்கசப்பையும் கசப்புணர்வையும் எவ்வாறு கையாள்வது என்பது நமக்குத் தெரியாது, அல்லது தெரிந்தபடி நாம் செயல்படுவதில்லை. இதன் விளைவாக, நாம் மற்றவர்கள் மீது கோபப்படுகிறோம், அவர்களுடன் சண்டையிடுகிறோம் அல்லது அவர்கள் மீது கசப்புணர்வு கொள்கிறோம். இதில் ஆண்டவர் மகிழ்ச்சியடைவதில்லை, நாமும் இதனால் துக்கப்படுகிறோம், மேலும் விசுவாசிக்காதவர்கள் செய்யும் அதே தவறான அணுகுமுறைகளை மற்றவர்கள் நம்மிடமும் காண்கிறார்கள்.
மற்றவர்களிடம் காட்டும் எதிர்மறையான நடக்கை
மற்றவர்களுடனான கருத்து வேறுபாடுகளின் போது நாம் வெளிப்படுத்தும் சில பொதுவான தவறான எதிர்வினைகளை முதலில் பார்ப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும்:
- தவறான நடத்தையை நியாயப்படுத்துதல்: நாம் வெறும் மனிதர்கள் என்றும், நமக்கு அநீதி இழைத்த ஒருவரைப் பற்றி எதிர்மறையான உணர்வுகளைக் கொண்டிருப்பது மிகவும் இயல்பானது என்றும் நாம் கூறலாம். அவனுடைய தவறான நடத்தையாக நாம் கருதுவது என்ன என்பதை மற்றவரே கண்டுபிடிக்கட்டும் என்று விட்டுவிட்டு, தனிப்பட்ட முறையில் நாம் எந்த நடவடிக்கையும் எடுப்பதில்லை. இதை நாம் ஏற்கனவே ஒரு முறை முயற்சித்தோம், ஆனால் அதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்று நாம் கூறுகிறோம்.
2.எதிர்மறை உணர்வுகளை அடக்கி வைத்தல் (ஆதியாகமம் 27:41): ஒரு விஷயம் நமக்குள் எவ்வளவு காலம் அடக்கி வைக்கப்படுகிறதோ, அவ்வளவு ஆழமாக அது வேரூன்றுகிறது. இதனால்தான், சூரியன் அஸ்தமிப்பதற்கு முன்பாக நம்முடைய கோபத்தை விட்டுவிட வேண்டும் என்று நாம் அறிவுறுத்தப்படுகிறோம் (எபேசியர் 4:26). இல்லையெனில், நாம் சிந்தனையில் மூழ்கி, கசப்புணர்வு கொள்கிறோம். மேலும் காயப்பட்ட நம் உணர்வுகளுக்குத் தீனி போடுகிறோம். நாம் அதை தேவனிடம் ஒப்புவிப்பதும் இல்லை, மற்றவருடன் அதைச் சரிசெய்வதும் இல்லை. சிகிச்சையளிக்கப்படாத ஒரு சீழ் பிடித்த புண்ணைப் போல அந்தப் பிரச்சனை நம்மைத் தின்கிறது.
3.விலகிக் கொள்ளுதல் (லூக்கா 15:28,29): நம்மைப் புண்படுத்தியவர்களுடன் இனி எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்று நாம் விரும்பலாம். நாம் உறவை முறித்துக்கொள்கிறோம், ராஜினாமா செய்கிறோம், விலகிச் செல்கிறோம், இந்த முழு விஷயத்திலும் நமக்குத் தொடர்பில்லை என்று நம் கைகளைக் கழுவிக்கொள்கிறோம். மேலும் சிக்கல்களைத் தவிர்ப்பதற்காக மட்டுமே அவ்வாறு செய்தோம் என்று நாம் கூறலாம், ஆனால் உண்மையில் அது மற்றவர்களை நம் அதிருப்தியினால் தண்டிக்கும் ஒரு முறையாகும்.
4.மற்றவர்களிடம் குறை கூறுதல் (நீதிமொழிகள் 25:9): சம்பந்தப்பட்ட நபரிடம் பேசுவதை விட மூன்றாம் நபர்களுடன் நமது பிரச்சனைகளை விவாதிக்க நாம் விரும்பலாம். இதன் மூலம் நம்முடைய கசப்புணர்வைக் கொட்டித் தீர்க்கிறோம். ஆனால் பொதுவாக இத்தகைய புகார்கள் சம்பந்தப்பட்ட நபரைச் சென்றடைந்து, நிலைமையை மேலும் மோசமாக்குகின்றன.
5.பழிவாங்குதல் (நீதிமொழிகள் 24:29): ஒருவருக்கு எதிராக மற்றவர்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டிவிட்டு, மற்றவர் மீது கண்டனம், நிராகரிப்பு அல்லது எதிர்ப்பைக் காட்டும் குழு மனப்பான்மையை நம்மால் உருவாக்க முடியும். அவமானத்திற்குப் பழிவாங்க அல்லது பதிலடி கொடுக்க வேறு ஏதேனும் திட்டங்களையும் நாம் தீட்டலாம் (1 பேதுரு 3:9). விசுவாசிகள் மற்ற விசுவாசிகளை நீதிமன்றத்திற்கு இழுக்கும் அளவிற்கு இது செல்லலாம் (1 கொரிந்தியர் 6:1-8), ஆனால் இதை தேவன் கண்டிக்கிறார்.
மேற்கூறிய எந்தவொரு எதிர்வினையும், அத்தகைய சூழ்நிலைகளில் ஆண்டவராகிய இயேசு செயல்பட்ட விதத்திற்கு ஒத்திருக்கவில்லை என்பதைச் சொல்லத் தேவையில்லை. மேலே உள்ள இந்த ஒவ்வொரு நடத்தையும் மேலும் பல சண்டைகளுக்கான விளைநிலமாகவே அமைகின்றன. அப்படியானால், அவமதிக்கப்படும் போது கிறிஸ்துவை மகிமைப்படுத்தும் விதத்தில் நாம் எவ்வாறு நடந்துகொள்வது?
புண்படுத்தப்படுவதை எதிர்த்து நிற்றல்
1.புண்படுத்தப்படுவதைத் தவிருங்கள்: சிலருக்கு அவ்வளவு பொறுமை இருப்பதில்லை; அவர்கள் மற்றவர்களை விட மிக விரைவாகப் புண்பட்டு விடுகிறார்கள். இது அதிக உணர்திறன் கொண்ட ஒரு குணாதிசயத்தைக் குறிக்கிறது. உணர்வுகள் எளிதில் புண்படுத்தப்பட்டு, கசப்புணர்வு மிக விரைவாக எழ முடியுமானால், நம்முடைய பார்வை பெரும்பாலும் நம் மீதே அதிகமாகக் குவிந்திருக்கும். எனவே மற்றவர்கள் மீதான கசப்புணர்வைக் காட்டிலும், நம்மை நாமே நியாயந்தீர்த்துக்கொள்வது அவசியம். நிச்சயமாக, எப்போதுமே நம்முடைய “உரிமைகளை” வலியுறுத்திக் கொண்டிருப்பது சாத்தியமே. குறிப்பிட்ட காரியங்கள் நமக்கு “உரியவை” என்பது உண்மையாக இருக்கலாம் அல்லது இல்லாமல் போகலாம். எனினும், ஆவிக்குரிய கிறிஸ்தவன் ஆண்டவராகிய இயேசு நம்மை ஒரு விலைக்குக் கிரயமாகக் கொண்டார் (1 கொரிந்தியர் 6:20) என்ற உண்மையின் அடிப்படையில் தனது உரிமைகள் அனைத்தையும் அவரிடமே ஒப்படைத்துவிட்டான். நம்முடைய உரிமைகளுக்குப் பதிலாக, கிருபையின் ஆவியில் ஆண்டவர் நமக்கு சிலாக்கியங்களைத் தருகிறார். இதன் மூலம், தேவைப்பட்டால் அநீதியைச் சகித்துக்கொள்ள நாம் தயாராக இருக்கிறோம் (1 கொரிந்தியர் 6:7).
ஒருவருடைய சொந்த உரிமைகளை விட மற்றவர்களின் தேவைகளில் அதிக அக்கறை கொள்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும். உடல், மன அல்லது ஆவிக்குரிய அதீத அழுத்தத்தினால் ஒருவர் பலவீனமடைந்திருக்கலாம். ஆகையால், மற்றவரின் சில வார்த்தைகள் அல்லது செயல்களுக்குப் பொறுமை காட்டுவது பெரும்பாலும் அவசியமாக இருக்கலாம். நம்மைப் போலவே மாம்சத்தில் பரிபூரணமில்லாத மற்றவர்களின் தவறுகளிடம் நாம் பொறுமையாயிருக்க வேண்டும். பெரும்பாலும் நாம் கூற்றுகள், வெளிப்பாடுகள் மற்றும் செயல்களைத் தவறான முறையில் புரிந்துகொள்கிறோம். மற்றவர்களின் கூற்றுகளின் மூலம் உண்மையில் என்ன சொல்லப்பட்டது அல்லது என்ன அர்த்தத்தில் சொல்லப்பட்டது என்பதை நாம் அடிக்கடி சரியாகப் புரிந்துகொள்வதில்லை. மொழி இதில் எளிதாக நம்மை ஏமாற்றிவிட முடியும். நம்முடைய மற்றும் மற்றவர்களின் உணர்ச்சி நிலை ஒரு முக்கியமான காரணியாகும். எனவே, புண்படுத்துவது போல் தோன்றும் மற்றவர்களின் கூற்றுகள் குறித்து எப்போதும் சந்தேகப்படுவது நமக்கு நல்லது. ஒரு விஷயத்தை அதன் உண்மையான பொருளுக்கு அப்பால் ஊதிப் பெரிதாக்குவது மிகவும் எளிது. அதாவது, “கடுகை மலையாக்குவது” போன்றது. ஒரு குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையை நாமும் இதுபோன்று மிகைப்படுத்தியிருக்கிறோமா? மூன்றாம் நபர்களிடமிருந்து வரும் தகவல்களில் நாம் குறிப்பாக எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். “இரண்டு அல்லது மூன்று சாட்சிகளுடைய வாக்கினால் சகல காரியங்களும் நிலைவரப்படும்” (2 கொரிந்தியர் 13:1) என்ற பழைய விதி இன்னமும் பொருந்தும். அவதூறு, அவமானம் மற்றும் நன்றி மறந்த நிலைகளுக்கு மத்தியிலும், விட்டுக்கொடுத்தலுக்கும் பொறுமைக்கும் நம்முடைய ஆண்டவரே ஒரு முன்மாதிரியாக இருந்தார். நாம் அவதூறுகளையும் அவமானங்களையும் கூட ஏற்றுச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் கூறினார் (மேலும் அதற்கான முன்மாதிரியையும் அவரே தந்தார்) (மத்தேயு 5:11).
2.புண்படுத்தும் எதிர்வினைகளைத் தவிருங்கள்: அவமதிக்கப்படும் போது ஒரு கிறிஸ்தவனின் எதிர்வினை, இரட்சிக்கப்படாத ஒரு மனிதனின் எதிர்வினையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்க வேண்டும். நம்முடைய பழைய சுபாவத்தின்படி செயல்படும் வலையில் நாம் விழுந்துவிடக் கூடாது. எந்தவொரு அன்பற்ற செயலுக்கும் இன்னும் கூடுதலான அன்பற்ற தன்மையோடு பதிலளிக்க விசுவாசிகள் ஒருபோதும் அழைக்கப்படவில்லை. உணர்வுகள் சில சமயங்களில் உள்மனதிற்குள் சென்று வாட்டும் கசப்புணர்வாக அல்லது மனக்கசப்பாக மாறலாம். இது நம்மை மட்டுமே புண்படுத்துகிறது. நம்முடைய மனக்கசப்பை மற்றவர்களிடம் சொல்வது பாவமாகும். இது மற்றவர்களை, தங்களுக்குத் தொடர்பில்லாத ஒரு விஷயத்தில் தலையிடத் தூண்டலாம். “ஒரு ஜெபக் குறிப்பைப் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்” என்ற சாக்குப்போக்கில் இது அடிக்கடி நிகழலாம். ஆனால் மனக்கசப்புகளுக்கு தேவனுடைய தீர்வு என்னவென்றால், சம்பந்தப்பட்ட நபர்கள் அதைத் தாங்களே கையாண்டு ஒருவருக்கொருவர் சமரசம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்பதே.
அவமானங்களுக்கு நேர்மறையாகப் பதிலளித்தல்
1.நேர்மறையான அணுகுமுறையை வளர்த்தல்: சில காரியங்களை நாம் ஒரு இயந்திரத் துப்பாக்கியின் இலக்குக் கோட்டின் வழியாகப் பார்ப்பது போலவே பார்ப்பதால் நாம் அடிக்கடி பாதிக்கப்படுகிறோம். அதாவது, நாம் பெரும்பாலும் ஒரு காரியத்தை ஒரேயொரு கண்ணோட்டத்தில் மட்டுமே பார்க்கிறோம். ஆனால், ஒரு சூழ்நிலைக்கு வழக்கமாக ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பரிமாணங்கள் உள்ளன என்பதை வேதம் சுட்டிக்காட்டுகிறது. உங்கள் பார்வையை விரிவுபடுத்த பின்வருவனவற்றைக் கவனியுங்கள்:
- a) புண்படுத்துபவர்கள் பெரும்பாலும் தேவனுடைய கருவிகளாக இருக்கிறார்கள் (2 சாமுவேல் 16:5-12). நாம் சரியாகப் பதிலளிக்கும் ஒரு அவமானத்தைக் கூட, தேவன் நம் குணத்தை மேம்படுத்தப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும்.
- b) எல்லாவற்றிலும் ஸ்தோத்திரம் செலுத்துங்கள் (1 தெசலோனிக்கேயர் 5:18). இந்த ஆக்கபூர்வமான எதிர்வினை தேவனை எவ்வாறு மகிமைப்படுத்துகிறது என்பது ஆச்சரியமளிக்கிறது.
- c) நம்முடைய அழைப்பின் ஒரு பகுதியாக அநீதியைச் சகித்துக்கொள்ளுங்கள் (1 பேதுரு 2:19-23). கிறிஸ்து நமக்காகப் பாடுபட்டு, நமக்கு ஒரு முன்மாதிரியை வைத்துச் சென்றார்.
- d) மற்றவர்களின் தேவைகளை வாய்ப்புகளாகக் கருதுங்கள் (லூக்கா 22:32). நாம் மனிதர்களால் ஏமாற்றமடைந்து, அவர்களுக்கு உதவக் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளைக் கூடப் பயன்படுத்தத் தவறலாம்.
- e) பழிவாங்குதல் அனைத்தையும் தேவனிடம் விட்டுவிடுங்கள் (ரோமர் 12:19-20).
- f) அவமானத்தை, அவமானப்படுத்துபவரிடமிருந்து பிரித்துப் பாருங்கள். நாம் அவ்வாறு செய்யாவிட்டால், மனிதர்களின் பாவங்களை வெறுப்பதற்குப் பதிலாக மனிதர்களையே வெறுக்கத் தொடங்குவோம். ஆனால் தேவன் இந்த வித்தியாசத்தைப் பார்க்கிறார் (சங்கீதம் 103:12). எனவே நாமும் அவ்வாறே செய்ய வேண்டும்.
மற்றவர்களைச் சகித்துக்கொள்வதும், ஒருவருக்கொருவர் மன்னிப்பதும் காயங்களுக்கு அற்புதமான களிம்புகளாகும் (கொலோசெயர் 3:13). அன்பு திரளான பாவங்களை மூடும் (நீதிமொழிகள் 10:12). அது தனக்கு இழைக்கப்பட்ட தீங்கைக் கணக்கிடுவதில்லை (1 கொரிந்தியர் 13:5).
2.நேர்மறையான நடவடிக்கையைத் தொடங்குதல்: நாமே புண்படுத்துபவர்களாக இருந்தால், நாம் பின்வருவனவற்றைச் செய்ய வேண்டும்:
- a) நமது தவறுகளை உணருதல் (யாக்கோபு 5:15,16). ஒரு தவறை ஒப்புக்கொள்வதற்கு ஒரு உண்மையான மனிதன் தேவை. உங்களை நீங்களே விமர்சன ரீதியாகப் பார்க்க உங்களை வற்புறுத்துங்கள். ஒருவேளை தவறு உங்களிடமே இருக்கிறதா?
- b) ஒப்புரவாவதற்கான முயற்சியை நீங்களே எடுங்கள் (மத்தேயு 5:23,24). அது உங்கள் கடமைதானா என்று உங்களுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், முதல் படியை நீங்களே எடுங்கள்.
மற்றவர்கள் நம்மைப் புண்படுத்தியது போல் தோன்றினால், நாம் பின்வருவனவற்றைக் கவனிக்க வேண்டும்:
a)அவர்களுக்காக ஜெபியுங்கள் (யாக்கோபு 5:16). ஜெபம் காரியங்களை மாற்றும்.
b)நீங்களே சண்டைக்குப் போகாதீர்கள் (நீதிமொழிகள் 13:10; 18:6; 2 தீமோத்தேயு 2:24). ஒரு விவாதத்தையோ அல்லது மனக்கசப்பையோ மறந்துவிடுவதே பெரும்பாலும் சரியான தீர்வாக இருக்கும்.
c)உங்களுக்கு அநீதி இழைத்தவரை மன்னியுங்கள் (எபேசியர் 4:32; மாற்கு 11:25,26). நாம் தகுதியற்றவர்களாயிருந்தாலும், தேவன் கிறிஸ்துவினிமித்தம் நம்மை மன்னித்திருக்கிறார்.
d)மனக்கசப்பை மறந்து விடுங்கள். அதைப்பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பது ஒருவரை உள்ளுக்குள் பரிதாபகரமானவராக்குகிறது. ஒரு குற்றத்தை மன்னிப்பது மகிமையான காரியமாகும் (நீதிமொழிகள் 19:11).
e)இரண்டாவது மைல் தூரம் செல்லுங்கள் (மத்தேயு 5:40,41). புண்படுத்துபவரே ஆச்சரியப்படும் அளவிற்கு கட்டுப்பாட்டைக் காண்பிப்பதே இதன் பொருளாகும்.
f)நேரடியாக அவரிடமே செல்லுங்கள் (மத்தேயு 18:15-17; லூக்கா 17:3,4; கலாத்தியர் 6:1). உங்கள் உடைந்த உறவுகளைச் சரிசெய்து, ஒற்றுமையாக வாழுங்கள் (பிலிப்பியர் 4:2).
அநீதி இழைத்தவரைச் சீர்ப்படுத்துதல்
சில சமயங்களில் அநீதியை அப்படியே விட்டுவிடுவது புத்திசாலித்தனமல்ல அல்லது தவறாகக் கூட இருக்கலாம். ஒருவருடன் பேசாமல் அவரை மன்னிப்பது கடினமாக இருக்கலாம். நமக்கு அநீதி இழைத்த ஒருவருடன் பேசுவதைப் பற்றியும், அவரைச் சீர்ப்படுத்துவதைப் பற்றியும் வேதாகமம் என்ன சொல்கிறது?
1.சந்தர்ப்பம்: அநீதி நமக்கு எதிராகச் செய்யப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் (மத்தேயு 18:15). எல்லாவற்றிற்கும் நாம் அனைவரையும் பொறுப்பாக்க முடியாது. நமக்கு எதிராகச் செய்யப்படாத ஒரு அவமானத்தை நாம் எடுத்துக்கொள்வதற்கு எதிராகவும் வேதம் நம்மை எச்சரிக்கிறது (சங்கீதம் 15:3). இருப்பினும், ஒரு தவறு அதைச் செய்தவருக்கோ அல்லது முழு சபைக்கோ ஆபத்தை விளைவிப்பதாக இருந்தால், அதை நாம் கையாள வேண்டும் (2 சாமுவேல் 12:1-7; கலாத்தியர் 6:1).
2.தகுதி: அநீதி இழைக்கப்பட்டவர் சம்பந்தப்பட்ட அந்தப் பகுதியில், குற்றமற்ற தன்மை குறித்துத் தன்னுடைய சொந்த வாழ்க்கையைச் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும் (மத்தேயு 7:1-5). “ஒரு குற்றத்தில் அகப்பட்ட” ஒருவரைச் சீர்ப்படுத்துவதற்கு ஆவிக்குரிய பலம் தேவைப்படுகிறது (கலாத்தியர் 6:1).
3.நோக்கம்: தவறு செய்தவரைக் கையாளுவதன் நோக்கம் எப்போதும் அவரைச் சீர்ப்படுத்துவதாகவே இருக்க வேண்டும். கவனம் ஒருவருடைய சொந்த நலனில் அல்ல, மற்றவர்களின் நலனிலேயே இருக்க வேண்டும். நாம் வெற்றிபெற்றால், சம்பந்தப்பட்ட நபர் தேவனுக்காகச் சீர்ப்படுத்தப்படுகிறார் (லூக்கா 17:3), மேலும் நாம் ஒரு சகோதரனை ஆதாயப்படுத்திக்கொள்கிறோம் (மத்தேயு 18:15).
4.அணுகுமுறை: இதுபோன்ற காரியங்களைப் பற்றி நாம் மற்றவர்களுடன் பேச வேண்டியிருக்கும் போது, அது சாந்தமுள்ள ஆவியோடு செய்யப்பட வேண்டும் (கலாத்தியர் 6:1). அதாவது, இதை நாம் ஒருபோதும் “மேலிருந்து கீழ்” என்ற மனப்பான்மையுடனோ அல்லது “நான் உன்னை விட ஆவிக்குரியவன்” என்ற மனப்பான்மையுடனோ செய்யக்கூடாது. நாமும் அதே தவறைச் செய்திருக்கக் கூடும் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
- முறை: இது குறித்த நடைமுறைக்கான விவரங்களை மத்தேயு 18:15-17 இல் காண்கிறோம்.
- a) நாம் தவறு செய்தவரிடம் தனியாகச் சென்று, அந்தத் தவறைப் பற்றி அவரிடம் பேசுகிறோம். மூன்றாம் நபரிடமிருந்து அல்ல, அவர் நம்மிடமிருந்தே இந்த விஷயத்தைத் தெரிந்துகொள்கிறார்.
- b) தவறு செய்தவர் கேட்க விரும்பாமல், இந்தப் பிரச்சனை இந்த நிலையில் தீர்க்கப்பட முடியாவிட்டால், அநீதி இழைக்கப்பட்டவர் ஒன்று அல்லது இரண்டு சாட்சிகளுடன் திரும்ப வர வேண்டும். இது இதன் தீவிர நோக்கத்தைக் காட்டுகிறது மற்றும் அத்துமீறலின் “தனிப்பட்ட சண்டை” என்ற அம்சத்தை நீக்குகிறது.
- c) இரண்டாவது நிலையிலும் தோல்வி ஏற்படும்போது, இந்த விஷயத்தை சபையின் முன் கொண்டு வர வேண்டியது அவசியமாகிறது – முதலில் சபையின் பிரதிநிதிகளாகிய மூப்பர்களுக்கு முன்பாகவும், இறுதியாகத் தேவைப்பட்டால் முழு சபைக்கு முன்பாகவும் கொண்டுவர வேண்டும்.
- d) தவறு செய்தவர் சபைக்கு முன்பாகவும் மனந்திரும்பத் தயாராக இல்லாவிட்டால், அவர் ஒரு புறஜாதியாரைப் போல – அதாவது கிறிஸ்தவரல்லாதவரைப் போல நடத்தப்பட வேண்டும். இந்த நிலையில், தவறு செய்தவரின் மனந்திரும்பாத நிலை, ஆரம்பத்தில் செய்யப்பட்ட தவறை விட மிகச் பெரிய பிரச்சனையாக மாறுகிறது.
e)தவறு செய்தவரை ஐக்கியத்திலிருந்து விலக்கி வைப்பது அவசியமானாலும் (இது அரிதாகவே நடக்கும்), அவரைச் சீர்ப்படுத்துவது என்பதே இன்னமும் அதன் நோக்கமாக இருக்கிறது. தவறு செய்தவர் மனந்திரும்பினால், அவர் மன்னிக்கப்பட வேண்டும்; மேலும் திறந்த, அன்பான இருதயத்தோடு மீண்டும் ஐக்கியத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும் (2 கொரிந்தியர் 2:6-11). இதன் வரிசைமுறை என்னவென்றால், முதலில் கண்டிப்பது, பிறகு மன்னிப்பது ஆகும் (லூக்கா 17:3,4).
முடிவுரை
இந்தப் பகுதிக்கான தேவையான அனைத்து அறிவுரைகளையும் ஆண்டவராகிய இயேசு நமக்கு வழங்கியுள்ளார். இருந்தபோதிலும், பேதுருவைப் போல நாமும் இவ்வாறு கேட்கலாம்: “ஆண்டவரே, என் சகோதரன் எனக்கு விரோதமாய்க் குற்றஞ்செய்துவந்தால், நான் எத்தனைதரம் மன்னிக்கவேண்டும்?” (மத்தேயு 18:21). “ஏழெழுபதுதரமட்டும்” மன்னிக்க வேண்டும் என்று ஆண்டவர் பேதுருவுக்குப் போதித்தபோது, அவர் ஒரு உவமையைக் கூறினார். தனக்கு இருந்த ஒரு பெரிய கடன் மன்னிக்கப்பட்ட ஒரு மனிதன், மற்றவனுக்கு இருந்த சில ரூபாய் கடனை மன்னிக்கத் தயாராக இல்லை. அவனுக்கு அவ்வளவு பெரிய கடன் மன்னிக்கப்பட்டிருந்தும், மன்னிக்கும் மனப்பான்மை அவனுக்கு இல்லாத காரணத்தால், ஆண்டவர் அவனைப் பொல்லாத ஊழியக்காரன் என்று அழைத்தார் (மத்தேயு 18:22-35). கிறிஸ்துவுக்குள் தேவன் நமது பாவங்கள் அனைத்தையும் மன்னித்திருக்கிறார். நாமும் நம் இருதயங்களில், குறிப்பாக நம் சகோதரர்களிடம் இதே மனப்பான்மையைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.
பாடம் 8 ற்க்கான கேள்விகள்
1.நமக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்குத் தவறாகப் பதிலளிக்கும் என்னென்ன உதாரணங்களை பின்வரும் வேதப்பகுதிகளில் காண்கிறோம்?
ஆதியாகமம் 27:41
சங்கீதம் 15:3
நீதிமொழிகள் 24:29
லூக்கா 15:28,29
1 கொரிந்தியர் 6:1-6
எபேசியர் 4:26
1 பேதுரு 3:9
நீங்கள் காயப்படும் போது, இந்த எதிர்வினைகளில் எதைச் செய்ய நீங்கள் அதிகம் நாடலாம்?
2.நம்மைப் புண்படுத்தியவர் மீதும், ஏற்பட்ட காயத்தின் மீதும் நாம் கொண்டிருக்கும் உள் மனப்பான்மை, சரியாகப் பதிலளிக்க எவ்வாறு உதவும்?
2 சாமுவேல் 16:5-12
ரோமர் 12:19-21#
1 தெசலோனிக்கேயர் 5:18
1 பேதுரு 2:19-23
3.காயங்களுக்கு நேர்மறையாகப் பதிலளிக்க உதவும் கொள்கைகளை பின்வரும் வேதப்பகுதிகளிலிருந்து கண்டறியவும்.
நீதிமொழிகள் 19:11
நீதிமொழிகள் 25:9
மத்தேயு 5:40,41
மத்தேயு 5:44
1 கொரிந்தியர் 13:5
எபேசியர் 4:32
2 தீமோத்தேயு 2:24
யாக்கோபு 5:16.
4.நமக்கு ஏற்பட்ட ஒரு காயத்தைச் சரியாகக் கையாள விரும்பினால், சில சமயங்களில் எது தவிர்க்க முடியாததாகிறது?
ஒருவரை அவர் நமக்கு ஏற்படுத்திய காயத்தைக் குறித்து விசாரிப்பதற்கு முன்பாக நாம் எதைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்?
மத்தேயு 7:1-5
2 கொரிந்தியர் 13:1
கலாத்தியர் 6:1.
5.சம்பந்தப்பட்ட நபரின் பாவம் குறித்து அவரிடம் பேசுவதில் நமது நோக்கம் என்னவாக இருக்க வேண்டும் (மத்தேயு 18:15; கலாத்தியர் 6:1)?
6.மற்றவர்கள் நமக்கு அநீதி இழைத்திருக்கும்போது, கசப்புணர்வைப் போக்குவதற்கான படிகளைக் கண்டறியவும் (மத்தேயு 18:15-17).
7.மத்தேயு 18:21-35 ஐ வாசிக்கவும். மன்னிப்பைக் குறித்து ஆண்டவராகிய இயேசு இங்கு கற்பித்த பாடம் என்ன?
நமக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியைக் கையாளும்போது இந்தப் பாடத்தை மனதில் கொள்வது ஏன் மிகவும் முக்கியம்?
- அநீதியை நாமே செய்திருந்தால், கசப்புணர்வைப் போக்குவதற்கு என்ன படிகளை நாம் எடுக்க வேண்டும்?
மத்தேயு 5:22-24
யாக்கோபு 5:16.
9.மனக்கசப்பு ஏற்பட்ட ஒரு சூழ்நிலையில், வேதப்பூர்வமான நடைமுறையை நீங்கள் பின்பற்றாத உங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு உதாரணத்தைக் குறிப்பிடவும். அதன் விளைவு என்னவாக இருந்தது?
10.காயங்களுக்கு வேதப்பூர்வமான முறையில் பதிலளிக்க நீங்கள் எவ்வாறு தொடங்கலாம்? இந்தப் பாடத்தில் கற்றுக்கொண்ட எந்தக் கொள்கைகளை நீங்கள் பயன்படுத்தத் தொடங்க வேண்டும்?
யாராவது ஒருவரின் மீது இன்னமும் தீர்க்கப்படாத கசப்புணர்வுகளை நீங்கள் கொண்டிருக்கிறீர்களா? அப்படியானால், நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதையும், அதை எப்போது செய்வீர்கள் என்பதையும் எழுதி வையுங்கள்.
